N'oldu bana ya ben böyle biri diildim.
Nerden bulaştım şu blogcu illetine.Yaka mı bırakmıyor
bir türlü.Hep bu son bu son diyorum.
Ama vazgeçemiyorum.Ben devam ettirdikçe
blogcu benim sonumu getirecek.Bu yüzden
tekrar ve son kez bırakıyorum blogcuyu.Blogumu,
olmayan arkadaşlarımı,yaptığın !güzzel! şablonları.
Ohhh be!!!Sonunda anladım yaptığım saçmalığı.
3 yıl sonra sonunda anladım.
Yorum muş istatistikmiş pagerankmış hiç biri
umrumda diil artık.Birkaç saat önce yeni bir şablon
hazırladım ,bloguma uyguladım sonra bir de yazı yazdım
döndüm diye.Sonra başladım blogları dolaşmaya
bir bloga girdim popüler bir blog ( baş harfi "j" gerisi bende
kalsın).Blogunu kapamış bir de yazı bırakmış aynı benimki
gibi kırık bir kalple gidiyorum demiş.
Sanki okuyunca yazıyı aklım başıma geldi.Aynı anda
internet,blogcu,üye girişi,pembedunyalar,şifre,giriş
ve buradayım işte.Bu yazıyı yazıyorum hiç yazmadan
gitmek vardı aklımda ama koskoca 3 yılın hatrına.
Neyse bu kadar yeter pişman,kırık bir kalple gidiyorum.
Sıkılmış,blog açmakla aptallık yaptığını bilen bir kalple gidiyorum.
Pembedunyalar'ın neşeli ve şeker serüveni de burda bitiyor.
Beni unutun inanın ben o kadar önmli biri diilim.
Sadece sıkıldığı ve birileriyle birşeyler paylaşmak istediği
bir zamanda blogcu illetiyle tanışan bir kızım.
Paylaştığım şeyler şablonlar paylaştığım kişilerde siz olmasaydınız
keşke...Keşkeyi hiç sevmem blogcu bana keşkeyi öğretti.
Görüşmemek üzere.Hepinize blogcu olmadan geçen güzel günler dilerim.
Betül.
Bir pembe masalda burda bitti pembedunyalardan geriye sadece pembeyle yazılmış bu yazı kaldı.